Necdet Uçan Şiirleri - Şair Necdet Uçan

yandı közler
tükendi sözler
görür de gözler
yine de bu yürek seni özler

Temmuz 2014

nereden geldiği
ne yapacağı bilinmeyen
meczup bir aşk gibiydin
yüreğimi şaşırtan

Kasım 2014

sanki
yüreğin
gözü mü var görsün
gönlün
kulağı mı var ki duysun
hissetmektir mesele

bastırılmış
ertelenmiş
ötelenmiş
yaşanamamış duyguların mağduruydum
törelerin
acımasız

sıcacık evinde
pencereden bakıp
elinde
dumanı tüten pipoyla
demli çayını yudumlayıp
gözlerini kısarak

hayatımın kırılma noktası
seninle tanıştığım gündü

Eylül 2014

uğraşma nafile
ne zamanı geri alabilir
ne de
gidenleri getirebilirsin geriye
bari kalan zamanı iyi yaşa

çıkar toplumsal maskelerini
nedensiz özverilerini
karşılıksız sevmelerini
rahat bırak kendini
kendinden çektiklerini
başkaları için yaşamayı da bırak

bacağımda şarapnel parçası
yüreğimde yara
elim yüzüm kapkara
burnumda barut kokusu hala
ölüm
ölüm

kar tutunmuş
karşı dağlara
göz alabildiğince
gel gör ki
salıncak kurduğum ağaçlar
henüz dökmemişti yapraklarını