Ne Oldu Böyle Bize Şiiri - Mustafa Alp

ne oldu böyle bize?
eskiden kapıyı çalardın,
şimdi geleceğin gün için
üç ayrı vakit konuşuyoruz.

birinde senin işin çıkıyor,
birinde benim halim yok.
üçüncüsünde buluşuyoruz.
ikimiz de telefona bakıyoruz.

geçen akşam eski bir resim çıktı,
aynı masada sekiz kişiyiz.
üstümüzde doğru dürüst gömlek yok,
kimsenin kolu kendine ait değil.

şimdi herkes pek güzel giyiniyor,
omuzlarımız boş.
birbirimize dokunmadan
ne kadar yakın olduğumuzu yazıyoruz.

bir dostun babası öldü,
haberi ekrandan aldım.
iki kelime yazıp gönderdim,
sonuna bir karanfil koydum.

sonra işime döndüm.
akşam yemeğimi yedim.
adam o gün babasını gömmüştü.
ben vazifemi yapmış gibiydim.

suçu zamana atmak kolay,
çağ dediğin cevap vermez.
“çok yoğundum” diyorum.
o gece üç saat tanımadığım insanları seyrettim.

ne oldu böyle bize?
birinin yüzü düşse
önce sebebini merak ediyoruz,
yanına oturmak sonra geliyor.

sana da böyle yaptım.
“bir şeyim yok” dedin,
sevindim.
üstüne gitmeyeyim dedim.
işime geldi, dürüst olayım.

oysa eskiden bilirdim,
anahtarı masaya bırakışından.
şimdi ağzından duymam lazım.
duyunca da kendimi savunuyorum.

bir akşam tartışırken sesini kayda almıştım.
ertesi gün dinletip
“bak, böyle dedin” diyecektim.

sen ağlıyordun.
ben cümleyi buldum.
o kayıtta haklı çıktım.
evde kimse konuşmuyordu.

şimdi her sözün önünde bir savunma bekliyor.
kimse kimseyi duymuyor,
herkes sırasını kolluyor.

çocukluğum tertemizdi demem,
o evlerde de kırılan çoktu.
ama komşu tencereyi getirince
içindekinden önce kendisi gelirdi.

biz kabını yıkayıp verdik,
kapıda iki laf etmedik.
sonra apartman soğudu diye
kaloriferciyi çağırdık.

ne oldu böyle bize?
bir günde olmadı elbet.
“sonra uğrarım” dedik, uğramadık.
“anlatırsın” dedik, sormadık.

bugün babasını kaybeden
o dostumu aradım.
“bir ihtiyacın var mı?” diyecektim,
vazgeçtim.
“evde misin?” dedim.

gittim.
babasının koltuğu duruyordu.
ben ne söyleyeceğimi ararken
“şuraya otur,” dedi.

oturdum.
bir süre saat işledi.
sonra babasını anlatmaya başladı.
bu defa sonunu bildiğim hikayeyi de dinledim.

✍️