Ne Şiiri - Kasım Kobakçı

Durmak bilmez doymak bilmez, neden açtır gözlerimiz?
Ölüm kalım meydanında, susuz ekmeksiz yerimiz,
İnsanlığın vicdanıyla, kan ağlıyor kalplerimiz,
Kime karşı nerde olsa, savaş yıkım der dilimiz,
Doğuda ve batıdaki, masum çocuk kardeşimiz.
İnsanın insana zulmün, yapmaz akrep öz türüne;
Yüreklerin derininde, paylaşamadığımız ne?
*
Neden doymaz bu gözler hiç, tutkuların tuzağında?
Ne su kalmış ne de ekmek, ölüm kalım toprağında,
Ağlar durur tüm insanlık, vicdanların kucağında,
Zaruretler olmadıkça, savaş kötü her çağında,
Çöllerde ve bozkırdaki, çocuklar kan ırmağında.
İnsanın bu ettiğini, etmez akrep öz nesline;
Paylaşmayı gönüllerde, başaramadığımız ne?
*
Neden hâlâ tatminsiziz, gözler hırsla kararıyor?
Servet hükümsüzdür artık, su ve ekmek aranıyor,
İnsanlığın öz vicdanı, gözyaşıyla yıkanıyor,
Zorunluluk olmadıkça, savaş zulme dayanıyor,
Her kıtada her beldede, çocuk kalbi kıvranıyor.
İnsanın insana kastın, yapmaz akrep öz cinsine;
Kalplerimiz derininde, bölüşemediğimiz ne?
*
Durmaksızın tatminsizdir, gözler hırsın seferinde,
Ne su kalmış ne de ekmek, ölüm kalım çemberinde,
İnsanlığın vicdanıdır, kan ağlayan her yerinde,
Kime karşı olsa kötü, savaş zulmün ekseninde,
Vadilerde yayladaki, masum çocuk kaderinde.
İnsanın bu yaptığını, yapmaz akrep öz eşine;
Paylaşmayı bu dünyada, başaramadığımız ne?
*
Gözlerimiz doymak bilmez, bitmeyen ihtiraslarla,
Can güveni yok meydanda, susuz ekmeksiz yaslarla,
İnsanlığın öz vicdanı, ağlar acı feryatlarla,
Zaruri olmadıkça da, savaş kötü silahlarla,
Sınırların her yanında, ölen masum çocuklarla.
İnsanın insana zulmün, taşımaz akrep inine;
Ruhumuzun kuytusunda, paylaşamadığımız ne?
*
Neden doymaz gözlerimiz, hırs fışkırır gönüllerden?
Zenginliğin hükmü kalmaz, ekmek su uçmuş ellerden,
İnsanlığın vicdanıdır, inleyen dertli dillerden,
Kime karşı nerde olsa, savaş beterdir sellerden,
Masumdur hep çocuk canlar, göçerken uzak illerden.
İnsanın ettiğin etmez, hiçbir akrep öz tenine;
Paylaşmayı ömrümüzde, başaramadığımız ne?
*
Tatminsizdir gözlerimiz, hırs önünde eğilirken,
Ölüm kalım meydanında, su ve ekmek kesilirken,
İnsanlığın öz vicdanı, acılarla ezilirken,
Zaruretler olmadıkça, savaş şerdir denilirken,
Her diyarda masum çocuk, topraklara serilirken.
İnsanın bu zulmünü hiç, sürmez akrep öz izine;
Benliğimiz derininde, bölüşemediğimiz ne?
*
Durmaksızın tatminsiziz, gözlerimiz hiç doyamaz,
Malın mülkün hükmü biter, su ve ekmek bulunamaz,
İnsanlığın vicdanıysa, ağlar durur avunamaz,
Kime karşı nerde olsa, hiçbir savaş aklanamaz,
Doğuda ve batıdaki, çocuk kanı saklanamaz.
İnsanın insana zulmün, vurmaz akrep öz eline;
Paylaşmayı özümüzde, başaramadığımız ne?
*
Gözlerimiz tatminsizdir, bitmez tükenmez kibriyle,
Can güveni kalmamıştır, aç susuz ölüm seyriyle,
İnsanlığın öz vicdanı, kan ağlar bütün derdiyle,
Zaruri olmadıkça da, savaş kötüdür zehriyle,
Her beldede ölen çocuk, masumdur temiz kalbiyle.
İnsanın bu ettiğini, söyletmez akrep diline;
Vicdanların derininde, paylaşamadığımız ne?
*
Neden doymaz gözlerimiz, geçemez hırsın tadından?
Ne su vardır ne de ekmek, ölüm kalım meydanından,
İnsanlığın gözyaşları, süzülür öz vicdanından,
Kime karşı nerde olsa, savaş vurur dört yanından,
Komşu uzak her ülkede, çocuk vurulur canından.
İnsanın insana zulmün, sokmaz akrep öz evine;
Paylaşmayı yüreklerde, başaramadığımız ne?