Nasipsiz Şiiri - Hilmi Eren

Her fırsatta İslâm’a, dine çatar nasipsiz.
Yalan yanlış iftira, çamur atar nasipsiz.
En sonunda bir cami avlusunda görülür,
Musallâda sırtüstü gafil yatar nasipsiz.

Camiye getirilir ıslıklar, alkışlarla.
Namazı seyredilir anlamsız bakışlarla.
Muhabbet etsin artık orada baykuşlarla.
Baykuş yoldaşlarıyla tuhaf öter nasipsiz.

Bu camiye ilk defa ve son kez gelişidir.
Zaten iradesi yok; geliş, söz gelişidir.
Bir varmış bir yokmuş ya, şimdi yok oluşudur.
Fatihasız Yasinsiz sefil yatar nasipsiz.

Din tüccarına bakar, yüce İslâm’a kızar.
Bu tacirler yüzünden düz Müslümanı üzer.
Melekler bu günahı acaba kime yazar?
Dinci ile dindarı eşit tutar nasipsiz.

Gömütünde ışıklar içinde uyur artık.
Sanki otel odası… Uyur da büyür artık.
Üstünde çayır çimen, altında kefen yırtık.
Kara toprak altında şafak atar nasipsiz.