Naime Erlaçin Şiirleri - Şair Naime Erlaçin

intihar kuşları ötüyor beynimde
ense kökümde
migrene dönüşecek
o ağrı yuvalanıyor yine

neden böyle acıyor gözlerim

az gittim
dolaştım
yundum
yıkadım

uz döndüm

aynada mayalanacak zaman
ödeşmek üzere
kırk başlı ejderimizle

kınayla çıkacağım yağmur duasına
siyahtan uzak

derin denizde
trol ağlarına takıldım
şahdamarımı dinamitliyor sessizlik

ses
ses

kırbaçlandı yüreğim deli mor ah!
parçalarım dökülüyor
yaralarımdan izle beni
nafile öpücükler bırak kesiklerime

insana küsüyorum ben

başka bir dehlize açılıyor kapılar
kendinden ürküyor toprak
bu sokaklar
bu insan
bu coğrafya

siyaha teyellendin bir kez
palamarlar nafile!
bilmez onlar
işgalci bir duygunun sardoğan telaşını

denizin esvabı çakır

'Hayattan caymayı anlayabiliyorum, ama yazıdan caymayı anlayamıyorum.”
-Murathan Mungan


Yazının erişilmez ve uğrunda savaşılacak bir safiyeti olduğuna inandık hep. Başka türlü olsa yazamazdık. Kanımca yazıdan caymamak için en önemli neden budur. Belki de “sanattan caymamak” demek daha doğru olur, çünkü toplumsal ve kurumsal baskılardan kurtulmayı sağlayan; insanın kendisini özgürce ifade edebildiği tek alandır o.

birileri dolanıyor ortalıkta
kimini görür göz
kimini….

işte öyle!

hikâyenin şedit yüzü
güneşe bakıyor yine
Mu’da aklanıyor
en çıplak hali ruhun

her an