Naime Erlaçin Şiirleri - Şair Naime Erlaçin

Ne tuhaf bir duygu bu.... Şiir, iç barışa odaklanmış bir kişiyi bile altüst edebiliyor. Derin temizlik ve kökten kazıma yapıyor da ondandır belki. Dipteki çamuru, cerahati, birikintiyi deşiyor. Yeniden kurmak için yıkmaya teşvik ediyor; baş kaldırtıyor insana. Öyle böyle değil; geçmişi, günü ve geleceği kapsayan derin bir temizlik bu. Sonunu getirmenin olanağı yok. Her şeyden sorumlu olmak, her şeyle hesaplaşmak gibi bir duygu işte…

Şiire dair gerçeğin en gizemli tarafı ise deştikçe yaraların açılması; yaralar açıldıkça, kanın yenilenmesi ve insanın bir kez daha güçlenmesi. Muhtevasında en şiddetli tutkuları barındıran aşk kadar sarsıcı; hırpalayıcı ama bir o kadar da vazgeçilmez ve yaşadığı sürece sonsuza akıp giden bir nehir kadar hayat dolu...

Keskin bakışı sayesinde şair, “yaralayan” ve “yaralanan” kişi oluyor. Ancak biriktirilmiş saklı duyguları akladığı; sorular sordurduğu ve yanıtlar aradığı için de, geri dönüp tekrar “onaran”.... İçerdiği sorumluluk ve evrenin sorunlarını içselleştirme dürtüsü o kadar güçlü ve yakıcı ki; şair kimi zaman rotasını yitirebiliyor, korkuyor ve işin kolayına kaçıyor. Hatta şiiri ucuzlatabiliyor. Kimi zaman ise önünü göremiyor. Tüm bu sorunlara karşın yadsınamaz bir gerçeklik var ortada. O da şiirin aldatmacayı asla kabul etmediği ve adeta gerisin geri kustuğu. O halde, aynaya dikkatli bakmayı bilmek gerek!

-Bazı aşklar rüya görmez. Rüya onların içindedir.


sağanaklar indi dünyama
baharı dinliyorum yağmurun yankısında
sevdiğim beni anıyor, ısınıyor içim

büyücüsü bilir ancak
aşkın endâmını
köpürmüş bir küheylânın
salyasında gizli ihtişamını

asırlardır tanıdık bu yüz

sarı bir yazgıdır temmuz
geceleri geç ölen

sıcaklar da alır duvarlar arasına
ensemizde kekeleyen kış ayazlar misali
yanık bir nefes olduğunu anımsatarak

bir yas peçesiydi yüzüm
eksik
yanık
yalnız
eski bir kuda oyunundan kalma

“Tarifsiz bir melankoliyi sürekli içimde taşıyorum. Öyle bir duygu ki, kelimelerle açıklanamaz, korkuyla karışık. Ne olduğunu ancak şeytan bilebilir...' - P. I.Tchaikovsky


Belki de Tanrı biliyordur! ....

……..

aşk sizdiniz
kuzgunum ey!

bilmezdik önce

arnavuttu kaldırımlarınız

usta bir meczup yarattı şiiri

tutkulu
korkusuz
isyankâr

- nenem sultan'a

arzuyla inliyor söğüt dalı
kar suyuna kükrüyor salkım saçak
şifresi aşka açılmış
bir kadın kadar heyecanla hatırlatıyor

içimdeki yumağı çözmeye ayırdım
gece masallarını
yüreğimde çeteleşen
kelimelere ayarlı saatlerin karanlık yüzüne

asmışız hayata paltomuzu bir kez