deniz kabuğu bağlamış
tüm pervazlarında
kollarını sarkıtmış ardından
bakarken eskimiş zamanlar
bağırıyordu sen zamanenin
mutsuzluk isyandır
insan kırgınlığını
nasıl anlatır bir başkasına
nasıl anlar bir başkası kırgınlığını
ama artık bir başkası olmuşsa
insan kırgınlığını nasıl anlatır
belki şiir yazarım diye bakıyorum
oysa şiirsin
üstelik güneş de aynı düşüncede
direniyor batmamaya
okudukça kızarıyor
düşün diyorum ya
sen beni düşünmüyorsun
ben seni seviyorum
işte böyle
karşılıklı hatalarımız olmazsa
konuşmayı severim
oradan buradan ve özellikle şuradan
şurası bana sana ait değildir
sende seversin
belki bize ait olur
geceyarısı uyanırım birden
üstünü örterim
üşümesin diye düşlerimin
iyi geceler sana yarın
geçmesin bu an
geçerken zamansız dudakların
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!