Nabız var Şiiri - Dağlar Özügüç

Ümitler gününden önece tükendi
Lakin kalpler çoktan gömüldü topraklara.
Yürüyen bedenler döküldü sokaklara
Ruhlar terk etti çoktan bu çağın afakını
Bir gülüşün ardındaki paslı yalnızlık,
Bir selamın içindeki örgütlü soğukluk
Kelimeler artık göğe dua gibi yükselmiyor
Ağızlardan dökülen harfler yerlerde sürünüyor
Yorgun ve yetim gönüller umut bekliyor
Merhamet, eski bir masalın kırık cümlesi
Şefkat, unutulmuş bir dilin son hecesi
Bir çocuğun duası kadar sahipsiz bir dünya
Ve zaman, hep aynı yarayı kaşıyor
Kim dokunsa kanıyor içteki sönmüş yara
Kim konuşsa biraz daha eksiliyor vefa
Birbirine değmeden geçen ömürler var
Ve her gün biraz daha derinleşen yalnızlık
Ama belki, en kuytu yerde saklıdır diriliş
En karanlık gecede doğar ilk ışık
Eğer bir kalp hâlâ titriyorsa iyilik için
Bu dünya henüz bütünüyle kaybolmuş sayılmaz