Yaralarımdan ötürü mutluyum
Yoksa nasıl anlarım insan olduğumu
Kanayan gözlerimden öperim
Gecenin üstüne yattığı saatlerden
Güneşi hep kaçarken görmüşümdür
Bilirim ne bir sözcük kalacak
Ne de bir çığlık geride
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta