Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
sonsuzluk karşısında asırların anahtar sesleri..en büyük çilingir şair çünkü..
Belki yoldadır.
Karadeliklerden geçtikten sonra, belki geçmiş zamanda, belki gelecek zamandaki bir günde yolculuktadır. Karadelikten geçince hayal edilmezlik bir makamdır, ödüldür.
Ve mutsuzluk silinmiştir. Yeşil boyalı tahta masa nerede? Tak Tak Tak.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta