Ah bu bitmeyen arayışlarımız, dinmeyen kalp ağrılarımız..
Sonunda kendi başına da mutlu olmayı öğreniyor insan.
"Sen mutlu ol, mutluluğuna katılmak isteyen olursa kendiliğinden gelir" diyor yüreğim.
Sonra anlıyorum ki Nazım'ın bahsettiği umut edebilme kabiliyeti hala benimle. İçim ısınıyor birden.
O sıcaklığa armağan ettiğim, bir kadeh şarabın verdiği hafiflikle yeniden kucaklıyorum hayatı ve "iyi ki" lerim için bir kadeh daha dolduruyorum.
Cebeci köprüsünün üstü
Karınca yuvasına benziyor,
Hamallar, körler, topallar,
Oturmuş nasibini bekliyor.
Cebeci köprüsü yüksek
Devamını Oku
Karınca yuvasına benziyor,
Hamallar, körler, topallar,
Oturmuş nasibini bekliyor.
Cebeci köprüsü yüksek




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta