ağlayan gözlerin
bir çiçeğin
bahar sabahına uyanması gibi
güler bir süre sonra
denizden yeni çıkmış balığın
üzerindeki yaldızlar gibi parlar
yalçın kayaları döven şelaleyi andırır
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta