Mutlu Ol Yeter Şiiri - Dursuncan Yildiz

Mutlu Ol Yeter

Sesin yankılanır, odaların derin yalnızlığında,
Ve ben, sıradan bir seyyah, seni dinlerim uzaklardan.
Düşlerimde yeşertirim gülüşünü, gökyüzünde bir yıldız
Karanlıkta parlayan umut, yüreğimde yankılanan.
Senin için dokunur bulutlar, maviyle sarıya
Gözlerin, sonsuz baharın yankısı, gün doğumunda.

Bir hayal yalnızca belki, ama ne yazar ki!
Bendeki sen, kalbimin derinliklerinde yaşayan efsun.
Delilik, diyorlar belki, ama aşkın ta kendisi bu
Seninle tamamlanır, bu eksik hikâyenin son bölümü.
Kelimeler yetmez bazen, anlatmaya hislerin denizini
Sonsuz bir deniz ki, yalnız benim içinde gezindiğim.

Kırık dallar olur da yine açar çiçekler,
Bu sevdada her mevsim bahar, her gün yeni bir şarkı.
Seninle yaşar hayallerim, yıldızlar kadar gerçek
Dokunamasam da ellerine, kalbime dokunan bir nefes.
Zaman, bu aşkın titrek kalemiyle yazılmış,
Ve tüm anılar, geleceğin sayfalarına işlenmiş.

Üzerine düşen gölgeler, sadece hatıraların izi,
Ve her sabah, seninle doğan güneşin serinliği.
Rüzgar, saçlarının arasında dans ederken,
Ben, bir adım geride, izlerim döngünü.
Bu sevdanın rengi, bir yudum sevincin alevi
Ve bil ki, mutluysan, yeter bu aşkın görkemi.

Düşlerdeki sen, ebedi huzurun anahtarı,
Kalbimde saklanan bir sır, sonsuzluğun yankısı.
Eğer gülücüklerle doluysa gökyüzün,
Varsın desinler delinin biri diye.
Bendeki sen, bir rüyayı gerçeğe dönüştüren hece
Ve her Son, Seninle Mutlu bir Son olur, bu hikâyede...