Ateşleri YAKAN ATEŞ
“Sefil Selimi’ye”
Bire gönül seni sorana deki;
Ateş beni yakar,bende ateşi,
Aşığın aşkına cehennem ne ki?
Gönül kubbem bulutlarla dolunca,
Şimşek gibi çakar çakar ağlarım.
Bu sıkleti taşıyamaz olunca.
Sele döner, akar akar ağlarım.
İlimiz Kayseri, ilçem Bünyan’dır,
Ağzı olan konuşur ölçüp tartıp biçmeden,
Şarabı duyar duymaz, sarhoş olur içmeden.
Ne söylesen ayıkmaz, aklı başından gitmiş,
Uşak olmak nesine, kendini kral etmiş.
/Abdullah Güneş’e/
Hayâli gölgeli,düşleri yorgun,
Müjdeler kapımı çalmadı diyor.
Ömür girdabından yedikçe vurgun,
Sabra tahammülüm kalmadı diyor.
Gözlerimin yaşı kaybolup gider,
Bulutlar göz yaşı döktüğü zaman.
Şimşekler benzimi perişan eder,
Şiddeti belimi büktüğü zaman.
Bir sönmez cehennem olsa da payım,
Her canlı ayrı bir vücut bulsa da,
Küresel dünyanın sathındayız biz.
Aldığımız nefes ayrı olsa da,
Aynı gök kubbenin altındayız biz.
Menfaat uğruna taraf seçmeden.
Hakkı Hakla bilmek için,Hakkı Hakla görmeye,
Hak diliyle Hak ilmine, davettir Âlem bize.
Muhammed’e biat ettik,Hızır’ı hazır kıldı,
Biz bizdeki bizi gördük.mir addır Âlem bize.
Çok aradım can Ahmed’i,
Ali’yi bul sor dediler.
Vasfettiler Muhammed’i,
Gül kokusu var dediler.
Kendi âlî, makam yüce,
Altmış yıldır çevremdeki surları,
Yıkamadım yıkılmıyor nedense?
Mezar kazdım beynimdeki urları,
Tıkamadım tıkılmıyor nedense?
Nedenlerden nasıllardan niçin den,
Senden,benden,ondan kurtar gönlümü,
Mâbutlarla bizi eğleme dost dost.
Göz yaşı tüketti bütün ömrümü,
Ağıtlarla bizi eğleme dost dost.
Ben; şu benliğimden nede bizârım,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!