Mustafa Atiş Şiirleri - Şair Mustafa Atiş

Leyla aşk lügatinde sevdanın adı imiş
Mecnun da aşk odunda yanan dervişân gibi

Ülfeti istiyordum külfetini bilmeden
Aşk-ı Feveran olup yolunda seyran gibi

Üç gül büyüttüm gülzârımda;
Biri soldu, talan oldu
Biri öldü, yalan oldu
Biri kaldı, Gülhan oldu

Birinci Gül

Kays’ı Leyla, Ferhat’ı Şirin vurdu
Güller dahi küstü hep bülbüllere
Gidişinle ab-ı hayat kurudu
Yağmur gibi hasret kaldı çöllere

Vuslatı çalmayan saza döndüm ben

Hayalin gözümde canlandı durdu
Yüreğim adını hep andı durdu
Sensiz aşklar bile kanadı durdu
Yaramı görüp de sarmaz mısın hiç?

Sen gittin ardından baharlar soldu

Bir garip devranı gördük
Gülen de var, gülmeyen de
Gurbetleri tel tel ördük
Gelen de var, gelmeyen de

Gözlerime aşina sürgün gözbebeklerin
Gül açan düşlerimde gülüşün miras kaldı
Buğulanmıştı sanki hazan olunca mevsim
Avuçlarım üşüdü bırakınca ellerin
Veda gözyaşlarıma vurgun olan yas kaldı

Sırra kadem basıp sıcak düşlere
Dalıp da huzuru buldun mu Leylâ
Gözünde parlayan o gülüşlere
Sarılıp da mutlu oldun mu Leylâ

Haftalar ayları kovaladı hep

Pandemi süreciyle insanlık hemhal olur
Covid’in serencamı Mecnun’a sual olur;

“Hangi virüs öldürür, saran mı, kemiren mi?
Akciğere inen mi, yoksa kalbe giren mi?”

Yüzün aydan güzeldi, ay seni kıskanırdı
Ben mahzen-i esrardım, sen âşikâr şâhika
Işık sana vururken buluttan utanırdı
Aşkını al yağmurdan saf yüreğimde yıka
Mehtabında üşütme, gel sar beni Mehlikâ

Sesimi mi özledin, yoksa nefesimi mi?
Zaman unutturmaz mı aşklarını hicrânın
Yıllar eskir sadece duygular hep tazedir
Kalbin bîcan olsa da bende kalır bir canın

Derûni şiirlerim hasret gülüşlerine