Mustafa Atiş Şiirleri - Şair Mustafa Atiş

“Solmayacaktı güllerimiz
Sözümüz vardı bizim”


Buğulanmış gözlerinle Gül Endam
Sessiz çığlıkları gömerken kalbine

Giderken gözünde bir nemli bakış
Yağmur olmuş sanki yüzüne akmış
Senin yokluğunda ne bahar ne kış
Mevsimler de sensiz gülmüyor Gülgün

Bülbüller güllere ederken nazar

Leyla aşk lügatinde sevdanın adı imiş
Mecnun da aşk odunda yanan dervişân gibi

Ülfeti istiyordum külfetini bilmeden
Aşk-ı Feveran olup yolunda seyran gibi

Kays’ı Leyla, Ferhat’ı Şirin vurdu
Güller dahi küstü hep bülbüllere
Gidişinle ab-ı hayat kurudu
Yağmur gibi hasret kaldı çöllere

Vuslatı çalmayan saza döndüm ben

Hayalin gözümde canlandı durdu
Yüreğim adını hep andı durdu
Sensiz aşklar bile kanadı durdu
Yaramı görüp de sarmaz mısın hiç?

Sen gittin ardından baharlar soldu

Bir garip devranı gördük
Gülen de var, gülmeyen de
Gurbetleri tel tel ördük
Gelen de var, gelmeyen de

Bir yanımda çığlık sesi, bir yanımda toz dumanlar
Sanki kıyamet kopuyor, taşlara gömüldü Canlar
Sevdiklerimi ararken elime bulaştı kanlar
Ben ağlarım, Hatay ağlar, ölmek bile zor bu gece

Kimi sevdiğini arar, kiminin yüreği yanar

Gözlerime aşina sürgün gözbebeklerin
Gül açan düşlerimde gülüşün miras kaldı
Buğulanmıştı sanki hazan olunca mevsim
Avuçlarım üşüdü bırakınca ellerin
Veda gözyaşlarıma vurgun olan yas kaldı

Sırra kadem basıp sıcak düşlere
Dalıp da huzuru buldun mu Leylâ
Gözünde parlayan o gülüşlere
Sarılıp da mutlu oldun mu Leylâ

Haftalar ayları kovaladı hep

Pandemi süreciyle insanlık hemhal olur
Covid’in serencamı Mecnun’a sual olur;

“Hangi virüs öldürür, saran mı, kemiren mi?
Akciğere inen mi, yoksa kalbe giren mi?”