Mürekkebin Namusu Şiiri - Nurgül Ankara

​Kır kalemi ey şair! Hecen pazar malıysa,
Kutsal dediğin sözler, yabancıya yalıysa.
"Sadece sen" dediğin, koca bir yalansa eğer;
Dökme sahte zehri ki, kağıtlar pak kalsın;
Gönlü her daldakinin, şiiri eksik kalsın!
​
Beni bana anlatırken, kime sızdı bu hecen?
Hangi elden örüldü, o karanlık her gecen?
Mürekkebin bitmezdi, hani tek kıblendim ben?
Şimdi her satır başı, bin parçaya bölündün;
Kendi ellerinle o, yüce tahttan söküldün.
​
Sitemim sana değil, o uçarı kaleme;
Yazık ettin ruhumun, en mahrem elemine.
Dersin ki "seviyorum", sanki nefes dar gelir,
Hecen kalbe işlenir, zaman durur, yer gelir.
Varlığınla tarif bulur, bendeki tüm duygular;
Sözün nehir olur da, ruhumda diner sular.
​
Lakin şiir dediğin, bir yemin gibi dökülür,
Yürekten taşmıyorsa, bir gecede sökülür.
İlmek ilmek ördüğün, o eşsiz manzarada;
Başka göze bakarsan, kalem elden bükülür.
Sadakati olmayan, her mısra zehir kusar;
Gerçek şair, gönlünün namusu kadar susar.
​
Söyle ey kalemşor! Bu sönmez sırrın nedir?
Hangi rüzgar zihninde, esen kirli kederdir?
Madem binlerce saklı dize, heybendeydi,
Neden başka bir isim, şiirine yön verdi?
Beni anlatan sözler, başkasına sarılır;
Hünerin yetim kalır, aşkın boynu kırılır.
​
Yine de kalbinde durur kalbim, belki bir gün durulursun,
Tüm yabancı yollardan, yorulur da yine vurulursun.
Küllerinden doğar elbet, o tek mısralık şehir,
Sen yeniden "biz" olan, o gerçeğe kurulursun.
Gün gelir mürekkebin, sadece bana sızar;
İşte o gün kalemin, en güzel şiiri yazar...