Yalnızlık çöker geceme
Hiçliğimi fısıldarım karanlığa
Sabahıma dilenir ellerim
Güneşime perde bulutlaradır küfrüm
Ömrümden saymadığım günlerde yaşlanırım
En tenha yerlerime sığınırım sessizce
İçimi döksem
Bütün gülücüklerim boğulur
Ve bütün kelimeler yorgun
Dil dönmese de kalp konuşur
Oysa ağzımı yakan sözler ılıtmıştım sana
Aşkın kuyusuna attığım taşlardan ses seda çıkmadı
Mülteci yüreğimde dur yok durak yok
Aradığım her yere terkedişin sinmiş
Uğradığım her garda senden kalma bir koku
Ey firari sevgili
Ellerim kelepçeli
Ayaklarımda prangalar
Ağzımı bantlayıp
Kelimelerimi tutukladılar
Ama ben hürüm
Düşüncelerimi unuttular
Zaman işte
Durmuyor ki durasın
Kapıyı çalmıyor ki
Öyle habersiz gelip geçiyor sadece
Yaşadığın her anı siliyor defterinden
Bomboş bir sayfa duruyor önünde
İçimde savaştan kalma bir buzul çağı
Cehennen sıcağı ancak ılıtır bu bedeni
Bu şehre kan yağar yağmur değil
Ölü doğar bütün umutlar
Öksüz anneler yetim çocuklar doğurur
Her kalpten bir kabristan fışkırır
Uzun zaman olmuştu
Eski dostu görmeyeli
Bakkala girdim
Orda oturmuş bana bakıyordu
Bedelini ödedim çıktık
Uzun uzun bakıştık önce
Hergün yüzlerce insan
Hergün yüzlerce istek
Ve her an yalnızlık
Kalabalıkların yalnızıyım
Sahte gülüşler budalasıyım
Vakit geldi...
Son yolcu da bindi trene
Son sirende okşadı havayı
Sessiz adam son kez fısıldadı
Benden arta kalan bu mu olmalıydı
Gözlerin aklıma gelir... gider...
Her gelişinde bir şeyler alır benden
Her gidişinde bir şeyleri bırakır
Ve sessiz bir serseniş vuku bulur gönülde
Bakılası bir çift göz
Hangi gözlere gülümsemekte
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!