Sebepsiz fırtınanın savurduğu yerden,
Yaralı garip ruhların suskun izlerinden,
Kıran vicdansız ellerin izi kalsa da derinden,
Sen, topla dağılanı, tek tek her bir zerreden.
Haksız yere yüklenen her kederi at,
Bırak herkes süslensin,
Sen essahtan güzelsin...
Çiçekler göstersin kendini,
Sen rengarenk bir bahçesin...
Bırak güneş herkesi aydınlatsın,
Sevgiye açım ben,
Sevdim hep yanıldım
Ve sevdikçe yaralandım
Sana yaralı geldim
Son sevişim dedim
Son limanım bildim
Şahit olsun geceler sevişmelerimize
Sebepsiz kıskançlıkla göz oymalarımıza
Yansın cehennemde çırılçıplak bedenlerimiz
Arzuları ısıtsın nefesimiz, titrerken tenlerimiz
Bırak kendini bana zamana bıraktığın gibi! ..
Bıraktım göğsümden yorgun gölgeyi,
Şimdi bir harf kadar yalnız ve şeffaf.
Zamanın nabzında titrek perdeyim,
Mihmandar ararken çıkmaz bir taraf.
Saatler ki, kalbin içinden akar,
Gönül hanesine bir ateş düştü,
Sönem dedim söndürmedi bu sevda.
Sarı saçlı yârle gönlüm uyuştu,
Dönem dedim döndürmedi bu sevda.
Gezdim bu alemi bir uçtan uca,
Ne var iyilikten güzellikten sevgiden başka?
Şairin tek sermayesi bir avuç şiir
Damlar kalemi sevmeye sevilmeye aşka,
Birikir kağıda yürekten bir avuç şiir...
Uyurken herkes, o yazar yalnız başına.
Biraz da sensin aslında,
Senden Geriye Kalan
Hani yalına ayak çalı diken dolu,
Bir ormanı geçersin de,
Dinlenmek için oturduğun taburede,
Parmağına küçücük bir kıymık batar ya,
Biraz önce bizzat kendime uğradım
Kıyı köşe hasrete çare aradım.
Ben benden geçtim de, kaçtı ağız tadım
Gel de sevme sevdiğini ey kendim.
Düşümde sıladan gurbete akıyordum
Bir bakışın yetti, gönül narına,
Kül eyledin beni, bakma yarına.
Razıyım aşkının her efkarına,
Yansın bu yüreğim, sönmesin artık.
Ateşten gömleği giydirdin bana,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!