Beni göklere salın, tüm yıldızları sözcükler ile kaplayayım. Tüm sözcükleri SEVGİLİden emanet alayım. Sevgiliden NEFES alayım. Nefeste TEN olayım. Tende Işık, Işıkta O... Ya beni susturun ya da bu geceyi alın koynumdan...
'Hayat çok garip' derdi bir parçasında Cem Karaca, şimdi penceremden dışarı bakıyorum da garip olan hayat değilmiş be hocam, şu yolda yürüyen, parkta dolanan, balkondan dışarıyı seyreden, telefon ile bağıra çağıra konuşan, yolda hız denemesi yapan, gürültülü arabalar ile geceye ses veren insancıklarmış garip olan.
Hayatın bir suçu yok, onun içinde yaşadığını sananların kendisidir garip olan. Yoksa hayat içinde yaşayan diğer tüm canlılar için çok güzeldir hayat. Bir yaprak, bir ağaç, bir çiçek, bir kelebek, bir aslan, ceylan, timsah, yılan, kurbağa, bok böceği için hayat hep aynı güzelliktedir.
ihtiyacı olan ihtiyacı olduğu anda gelir, hayat ve evren ona yol gösterir o da ona eşlik eder ve güzelleştirir. Oysa insan diye nitelendirdiğimiz varlık dünyanın bütün hallerini alt üst edip kendi çizdiği yolda gitmeye çalışmaya çabalamaktadır. Sonra olmayınca da hayat bir garip olmaktadır.
AŞK,
zannederler ki
iki tenin buluşması ile anlamlı olmakta.
kapalı gözlerle bakılan görülen şey değildir aşk,
aşk yanmak ve gözlerde yaş olup akmaktır
Ölüm benim diğer adımdır.
Yaşarken yüreğime ateş düşürenler,
hatırlayın,
giderken yüreğinize düşecek ateşin ağırlığını.
Beni değil,
kendinizi mutlu kılın.
Kış soğuk,
kış kara
ve kış alabildiğine ayaz
geçerken
zamanda
kendini yavaş yavaş ilkbahara teslim ediyor..
Ne çok kendi içime düşmüşüm, ne çok kendi ateşimde yanmışım, ne çok ben olup benden dışarılara gitmişim. Her gidişin bir varış, her düşüşün bir dokunuş, her yanışın bir doğuş olduğunu anlayana dek, bir ömrü tüketmişim. Şimdi, bildik bir hikayede, bildik bir üçlemeyim, AN’dayIM, VAR’lığIM ve HİÇ’liğİM…
Ah kalbime üşüşen
halden anlamaz
sarhoşluk halleri,
bu yangını nefesiyle söndürecek
güzelliğinin cemalinden
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!