Ne çok kendi içime düşmüşüm, ne çok kendi ateşimde yanmışım, ne çok ben olup benden dışarılara gitmişim. Her gidişin bir varış, her düşüşün bir dokunuş, her yanışın bir doğuş olduğunu anlayana dek, bir ömrü tüketmişim. Şimdi, bildik bir hikayede, bildik bir üçlemeyim, AN’dayIM, VAR’lığIM ve HİÇ’liğİM…
Ey varlığıyla varlığımı onurlandıran,
yerin yedi kat altı ile
yedi kat üstü arasında
hep sen varsın,
yarattığın cehennemin
aşkının ateşini taşıyor,
Yine aynı yerdeyim, arkamda yüzlerce can hayata katılmak için sıraya girmişler. Bana ondan söz etme dediler, soğuk imiş adı, sıcağını tanımlayabildiniz mi soğuğundan ürküyorsunuz? Dedim kendime.
Aynı esinti dolanmakta yüzümde, aynı düğüm düğüm olmuş boğaz, Bugünü dünden farklı kılan, rüzgara eşlik eden su sesleri. Küçük gökkuşakları doluşuyor ağaçlar arasından sızan ışıklara çarpan damlalardan.
Tenim ıslanıyor taşlara dokunan su zerreciklerinden, elimde bir şişe şarap açıp eşlik edesim geldi bu cenneti anımsatan manzaraya. Bu görüntüler, kokular, sesler ahir zamandan geliyor olsa gerek. Bugüne dair sözleri taşıyorlar içlerinde.
Ah kalbime üşüşen
halden anlamaz
sarhoşluk halleri,
bu yangını nefesiyle söndürecek
güzelliğinin cemalinden
Siyasi bir duruştur AŞK. Ya davanda diretir kazanırsın, ya da vazgeçer sahneyi başkalarına bırakırsın. Ona öyle sahip çıkmalı ve anlatmalısın ki AŞK bile kendini SEN sanmalı.
Yine sancılandı sol yanım,
soğuk bir demiri yoldaş eyledi tenim,
bir nefes düşüverdi
gözlerimden akan damlalar ile kapladı bedenini
soğuk demirin
ve
I
AŞK ile düşüverdik yollara, gül olup batıverdik kendi canımıza, ummanlara düşüverdik canı kuşanıp, bade olmuş sözlerimiz, ateş olmuş özümüz, yanarız aşk ateşi ile döne döne.
II
Göle düşen katrenin dalgasıyım, ortasında ben, en dıştaki dalgasında ben, her bir ışık yansır dalgamın köpüğünde, aşk kuşatır beni, alemin aynası olur yüreğim, yansırım kendi nefsimde
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!