Yuvarlanıp gitti ömrüm düzünden
Ne gülüşüm kaldı ne sözüm kaldı
El alemin değil, senin yüzünden
Ne baharım kaldı ne yazım kaldı
O yar beni derdi yoktur sanıyor
Benim neler çektiğimi ne bilsin
Görmeyince, kalbim nasıl yanıyor
Benim neler çektiğimi ne bilsin
Ben seni canımın içi saydıkça
Sen beni yerlere vurursun neden
Kalbimi önüne serip, yaydıkça
Karşımda el gibi durursun neden
Kendi imkânımla kendi arşımda
Kendimce yaşarken kendi çarşımda
Yerlere yığıldım gelip karşımda
Öyle bir vaziyet aldın ki öyle
Ne hakla suçlarsın söyle sen seni
Bende çok değiştim baksana bende
Boşuna savunma her yerde beni
Bende çok değiştim baksana bende
Sana benim hakkımda yağ dökmüş gibi dile
Ha buz ha o diyeni, sen sanma ki haklıdır
Acılar her yerinde cirit atsalar bile
Bir bilsen bu gönülde ne gülüşler saklıdır
Nasıl bir dünyaya geldim ki nasıl
Her gün bir kuyunun içine iter
Daha bu nedir ki, daha da asıl
Ne güneşim doğar ne gecem biter
Neden öyle bakarsın ki uzaktan
Seviyorsan gel gönlüme dal gitsin
Aşık insan sakınır mı tuzaktan
Nefesini nefesime sal gitsin
Ömrümüzü böle böle
Bir aşk için düştük çöle
Yaşıyoruz öle öle
Nedir bizim çektiğimiz
Bir uğrun yolunda ettikçe zarar
Aklımı fikrimi pişmanlık sarar
Kahrolsun kaderim kahrolsun yazım
Pişman olsam artık ne işe yarar




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!