Kalbindeki bahçeden ışık saçsa da bülbül
Sevgiliye bakarken gözler yumulmaz gönül
Mevsimi geçtiğinde durmadan açsa da gül
Zamansız açan gülden medet umulmaz gönül
Mademki hak ettim yansın her yanım
Çürüsün yüreğim kurusun kanım
İş işten geçince gördüm ki canım
Benim senden gayrı sevenim yokmuş
Meğer bu dünyanın zalimi çokmuş
Bir sözle özümü bala banmıştım
Bülbüle inanıp güle kanmıştım
Zamanla bu hasret biter sanmıştım
Korktuğum başıma geldi sonunda
Bre gönlüm kalmak ne ki bir dağda
Gonca gonca açılsanda her bağda
Bundan böyle bu günlerde bu çağda
Sen sen ol da canı cana kul etme
Hazan vurdu söküldüler gönlümden
Yaz gününde daldan dala düşmüşün
Birer birer döküldüler ömrümden
Yıllar bana ben yıllara küsmüşüm
Nafile sevdiğim çaban nafile
Budanmış fidan da dal aranmaz ki
Hayale kapılıp, uyup gafile
Kurumuş çiçekte bal aranmaz ki
Salsan dağın başlarına
Kuzularda kurt olur
Kazma vursan taşlarına
Çöller bile yurt olur
…Orda öyle burada böyle
…Kusur mu var güneşte
Senelerdir senelerdir
Kavruluyor sağım solum
Bu nasıl bir çiledir ki
Her gün sana düşer yolum
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!