Mumun Asaleti Şiiri - Muhammed Emin Daştan

İmtina ediyorum,
Hayallerimin arasında seni düşlerken.
Öyle ya, ilham perisi yoldaşım oluyor,
Kıskanıyor hatta.

İçimdeki huzur secdeye kapanıyor,
Duaya yeltenirken
Terliyorum.
Biliyorum sabah oldu, lakin “uyandırma anne” diye sayıklıyorum yatağımda.

Ardım sıra yürüyor yalnızlık,
Matemime dost sessiz ağlamalarım bu hıçkırık.
El pençe durmayın, haykırın artık adını.
El çekme kuytuma, çekme.
Gülerek bağırayım artık.

Bir adres var elimde, bir o kadar yakın,
Bir o kadar ırak.
Ey yeri göğü yaradan Rabbim, duy artık sesimi.
Anam bilse doğurur muydu
Bu bendeki hasreti, çilemi?

Karanlıklar aydınlığa çıkar da,
Nerede karanlıkta yanan mumun asaleti?
Ben boş çevirmem hiçbir zaman
“Allah sevdiğine bağışlasın” diyen bir dilenciyi.

Kimin ahı ki beni bu yakan kor?
Ferah ferah esen rüzgâr küllerimi savursa da,
Seni benden alıp da
Hangi hak etmeyenin yanına kor?

Madem ki yıllar sonra bu kadar yakın,
Hırpalanmış biçare ayaklarım…
İnadına geçmişine, sensizliğime bir “yeter” de de.
İlk defa beni kendi yerine,
İlk ve son kez kendini benim yerime koy…