Mümbit Şiiri - Mehmet Emin Gülicem

Bereketli bir yaz geçiyor, pür-neşe âlem
Ben nasıl gülünür bilmiyorum
Yaşamak hayaliydi ölümün içinde öldürdüklerimiz,
Eksildikçe artan tek şey biziz, ömrümüzün eşref saatinde.
Kapandıkça gözlerimiz,
Hayaller karışıyor bîdar halimize,
Rüyamızda bile doğuruyor o dişli domuz,
Uyanmak olmamalıydı sonumuz.
Dünyaya barış getirecek siyasetbazları dinlemekle kirleniyor kulaklarımız,
Makam sevdası, menfaat sevdası bir yelken tutturmuş gidiyorlar,
Tertemiz İslam'ı pespaye oyunlarına alet ediyorlar.
Dün kapımızın iti, atımızın biti olanlar,
Bugün sırmalı libaslara bürünüp serpilmişler.
Vah ki gömleğimiz yama tutmuyor,
Eritmiyor ateşimiz bu zalim demiri,
Korkutmuyor sayhamız kuşatan zehiri,
Kükreşimiz korkutmuyor düşman dağlarını,
Süleyman mührü nâ-mahrem ellerde,
Yıkanıyor o kirli eller, derelerde, pak sularımızda,
Tahta kuruları kemiriyor seccademizin saçaklarını,
Kubbelerimiz beklerken o kutlu sedaların şafaklarını...
Saklamışız, küf tutmuş yeri sancağımızda,
Yalnız o lekedir tek eksiğimiz, ukdemiz kursağımızda.
Bir meşale yansa, mahfî bir meşale evlerde,
O ateşin ucunda çer çöp olmaya talibiz bu demlerde.
Şimdi keskin bir bıçağa kaymış elimiz,
Kessen damarlarımızı, şırıl şırıl iman akacak, sönmeyecek ferimiz.
Lakin kessen damarlarımızı,
Akacak...
Hırçın hırçın öfkesiyle yere basan o cılız at,
Bir gün deli taylar doğuracak, yıkılacak bu saltanat!
O gün hakikati bir tek biz bileceğiz,
İnanın çocuklar, biz ağlama duvarının önünde güleceğiz!

Mehmet Emin Gülicem