Mülteci Beden Şiiri - Zeynep Yiğit

Evlendikten sonra bir ailen olur,
O güzelim "çekirdek aile"...
Aslında herkes beceremez aile olmayı,
Çünkü ilk virajda tökezler kimisi.
Kimi mutluluğu ilk adımda yakalar,
Kimine de evlilik zehir olur;
O kurduğu hayaller paramparça...

İkinci şans, üçüncü şans derken,
Ta ki kalbi tamamen soğuyana kadar,
Ta ki "çekirdek ailem" demeyi bırakana dek...
Sonra başlar o ağır sorgulama:
"Ben bu değilim..."

Aynadan kendine bakarsın birden,
"Ne olmuş bana?" dersin,
"Karşımdaki bu kadın kim?
Nerede o en ufak şeye bile mutlu olan,
Gözleri ışıl ışıl parlayan kadın?"

Bu sefer sinir krizleri başlar;
Kalbinde hıçkıra hıçkıra ağlama isteği,
Ama yüzünde, gözlerinde bir kahkaha...
Acı bir kahkaha.
Ağlamaktan ziyade gülersin kendine,
Şaka gibi olan şu hayatına...

Öyle bir gülersin ki sanki delirmişçesine,
Sanki bu hayatta yapayalnız olduğunu anlamışçasına...

Sonra yavaşça toparlanırsın,
Bir sakinlik, bir umursamazlık çöker kalbine.
Ne güler ne ağlarsın artık,
Hiçbir şey yapmak istemez canın.
Aldığın o nefes bile ağır gelir bedenine,
Ama yine de yaşarsın, yine de nefes alırsın...
Çünkü yaşamak için sebeplerin vardır.

Sonra anlarsın ki;
Mülteci olan bu bedenin sahibi,
Sana bu sınavda kalmaman için nedenler vermiş.
Yandıkça sabret,
Sebebine sıkıca sarıl diye...

Keşke görebilsek önümüzü;
Sabrın sonu selamet mi,
Yoksa sadece kocaman bir hiçlik mi?