Mühürü kırılmış zaman Şiiri - Ömer Tural

MÜHRÜ KIRILMAMIŞ ZAMAN

Güneş doğuyor diyorlar,
benim penceremde
hâlâ aynı kış
aynı buğu.

Adına “hayat” dedikleri
bu kalabalık durakta
her tren duruyor
bir benimkisi
rayını bulmuyor.

“Geçti” diyorlar.
Geçmek…
bir fırtınanın dinmesi gibi mi sanıyorlar?
Oysa ben
fırtınanın tam ortasında
zamanı tutuklamış gibiyim.

Bir heykel gibi duruyorum;
ne rüzgâr beni sarsıyor artık
ne gölge değiyor tenime.
Hareket eden ben değilim,
dünya
yanımdan geçip gidiyor.

Uyum sağlamak mı?
Yabancı bir dilde
ezberlenmemiş bir şarkı.
Ben sustukça
dünya üzerime yürüyor,
ayak izleri birikiyor
ruhumun eşiğinde.

Affetmek…
unutabilene tanınmış bir ayrıcalık.
Benim hafızam
mührü vurulmuş bir mahkeme;
ne beraat var
ne temyiz,
sadece bekleyen dosyalar.

Yıkılmadım, evet.
Ama bu
ayakta kalmak değil.
Düşecek bir yerim kalmadığından
kendi enkazıma yaslanmış,
olacakları izliyorum.

Zaman geçmedi.
Sadece
kapısı kapandı.

Karagöllü TURAL
30.01.2026