Yaın ayak baş açık,kapına geliyorum.
Kavuşmak var her halde,çok iyi biliyorum.
Durmam bir an da olsa,karanlıklar vız gelir.
Bitmez denen mesafe,sonsuz zaman az gelir.
Duâlar yerden göğe,aralıksız yükselir.
Ömür sınırlı süreç,her saniye eksilir.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Gerçek şairlik bu olmalı,yüreğinize sağlık...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta