Muhammet Çal Şiirleri - Şair Muhammet Çal

Hayat yordun beni, kırdın kanadım,
Kalmadı yaşamdan hevesim tadım,
Ne yapsam olmadı gönül muradım,
Hep ağlattın güldürmedin bir kere.

Neler çektik be gönül, nelere göğüs gerdik,
Haktan gelen her derdi imtihanımız bildik,
Kul sıkışmayınca Hızır erişmezmiş dedik,
Sabreyle deli gönül sen yine sabır eyle.
Sabrın sonu selamet, olur Hakkın emriyle.

Anmak istemiyorum hasret kokan yılları,
Toprak olsun benimle şu gönlümün sırları,
Viran kaldı ömrümün sensiz geçen çağları,
Yaşarım yıllar yılı hüsran dolu gözyaşı,
Sevgi dolu gönlümün dert oldu arkadaşı.

Yar ömrümü heba ettim uğruna,
Kıymeti bilinmez gider zoruma,
Derman diye kor basarım bağrıma,
Hal bilmeyen kullarından usandım.

Hasretlik sancısı bağrımı deldi,
Vuslatı beklerken ayrılık geldi,
Gözlerimden akan kan dolu seldi,
Hayatıma küstüm kadere küstüm.

Saçlarıma tel tel aklar yurt kurdu,
Sebebim yar oldu, yürekten vurdu,
Benim gibi dertli kulların yurdu,
Gurbet eli mekân tutar giderim.

Gam yüküm eksilmez, çıktım aradan,

Gözyaşlarım yağmur olur dökülür,
Gidişinle garip boynum bükülür,
Hasta düştüm ciğerlerim sökülür,
Bak sensizlik ne hallere koydu yar.

Yeter bu hasretin canıma yeter,
Ayrılık acısı ölmekten beter,
Beni yerden yere vuran bu kader,
Seni güldürmeye yemin mi etti.

Öyle yalnızım ki bu ara dostlar,
Gönlümde matem var, gözümde yaşlar,
Geldi geçti bahar, uçmuyor kuşlar,
Bir hal hatırımı sormazsın babam.

Âşıklar tepesinden gonca güller topladım,
İpek gibi saçını, çiçek yapıp kokladım,
Sana olan sevgimi yüreğimde sakladım,
Otuz yıl bir yastıkta yaşadık kucak kucak,