Muğberren Varlık Şiiri - Ünal Serhat Yor ...

Dönülmez artık o sehergâh-ı aşkın eşiğinden,
Ne bir nida kalır ufukta, ne bir selâm-ı sabâ,
Geçildi bir kere rü’yâ ile viyale içinden.
Sükût kurulur kışımıza, döker yıldızlar riyâ.

Ey katr-e siyah, ört bu bitap rûhumu artık,
Mümkün o saf şevki geri çağırmak ey dil,
Belki ölümün serin ve nûrânî eşiğine sebil,
Destin ile teskin bulsun muğberren varlık;

Bizimle doğan o saf ışık, o çocuksu ümit,
Kimler geçip gitti bu yoldan, bizden evvel,
Sönüp de karışmadı mı leyâlin siyâhına git?
Bir ah çekip bıraktılar ardında hazîn bir el.