Müessir Yara Şiiri - Duhan Keskin

Yâr nezdinde bana ufkun ışıkları var, Bense kayıp bir coğrafyada Yönsüz materyaller ile istikamet tayin ediyorum. Kafamın içinde gerçekliğini bilmediğim çarpıcı sorular Ve nezaretimde birkaç atlı bekçi var... Yol oluyor davama muamma, Yâr oluyor acıma müessir, Dert oluyor dermana muktedir. Ve çağsız yüzyıl ket vuruyor yarama... Seyyid-i sefâ, Rez-i Rahmân’a. Küll-i âyâ, Aydın-ı ayama... Çağdaş zalim bağırıyor kâmil insanlığımıza Ve göz göze geliyorum nefretinizle; Ben eşyayla aramdaki bağı çözmeye durmuşken hem de. Hem bir asrın icrası ile yükümlü ruhum, Hem de çoğalan insanlığa maruf bir kredi açtım; borç batağına battım. Çok yüksek seciyelerden düştüm, Durup düşündüm... İnsanlığı hazır ve nazır beklerken bu karanlığa, Ben sadece tek eşlilik kuralımı bozdum. Yandım ve harlandıkça olur sandım, Yanıldım... Yâr nezdinde ufkun ışıkları söndü, Ben de girdablarımda boğuldum.