Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Kimsesiz bir ağaca tırmanmaya çalıştım defalarca
Tutunduğum dallar kırıldı.
Söylediğim sözler doğru olup, meyveleri başımı yardı.
Şimdi sokaklarda öylesine dolaşıyorum
Ne istediğini bilmeyen insanlar gibi
nefis...yorar yorulmaz
saygımla
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta