Mübaşir Ali Şiiri - Mustafa Özkaraalp

Mübaşir Ali Adliyede çalışır,
Herkesin işine koşar, kendisiyle yarışır,
Kimseye hayır diyemeyecek kadar mağrur,
Bayanlara iş bırakmayacak kadar vakur.

Eşi dermiş, Ali bu iş böyle gitmez,
Çalışmakla senin görevin bitmez,
Benim değerimi hiç bilmiyorsun,
Gece bebeğini avutmuyorsun.

Ali demiş hanım sen evdesin ya,
Gündüz uyursun uykusuz kalınca,
Ben çok yoruluyorum, biliyorsun,
Eşi demiş beni bir daha zor görürsün,

Günler böyle gelip geçerken,
Yaş ilerleyip ömür biterken,
Bizim ali düşmüş elden ayaktan,
Gözünün feri sönmüş çalışmaktan.

Bir istifa dilekçesi kaleme almış,
İçinden geçenleri kağıda yazmış.
Eşitiz dediler, eşitsiniz dedik,
Tüm haklarımızı onlara verdik,

Şimdi "biz eşit miyiz" diyorlar,
Hiç bir iş yapmak istemiyorlar,
Tüm şartlar aleyhimize döndü,
Bir kıçımız bir başımız döndü,

Bu feryadımı hem cinslerim okusun,
Duyulursa aforoz ederler, Allah korusun,
Arkadaşlar gidişat vahim önlem alalım,
Erkekler toplanın ayaklanalım,

Müdür bey hiddetlenip sert çıkmış,
Belli ki çok kızmış kaşları çatıkmış,
Demiş Ali bey rica edeceğim kendinize geliniz,
Kadın düşmanımıyız haddinizi biliniz,

Yayılınca bu haber dairede,
Bütün kadınlar birleşmişler el ele,
Erkekler de hemen destek vermişler,
Ali beyi hain ilan etmişler.