Muazzam Diriliş Şiiri - Kasım Kobakçı

Sular çekilmiş bak, yaşlı gemiden,
Ruhum ayrılmış çürüyen bedenden,
Yavaş yavaş düşmüş ince telinden,
Fırtına söküp almış en derinden.
*
Emirler gelmiş en kutsal doruktan,
Çıktık, gölgeli ve sessiz kovuktan,
Ruhum donuyor bu acı soğuktan,
İnanç uçtu saklandığı oyuktan.
*
Diren ey bilge, kal sen hep ayakta,
Şiirler yanar bu uzak şafakta,
Beden yorulmaz, yürür her sokakta,
Zaman tükenmiş bu kara batakta.
*
Yüce kurtarıcı değilim elbet,
İçimde büyür tarifsiz bir hasret,
Dağları yıktı bu sonsuz felaket,
Beni boğuyor şu zalim esaret.
*
Kutsal kitaplar ateşe atılmış,
Sözler çürüyüp, çamura katılmış,
Masum ruhum da pazarda satılmış,
Zehirli oklar kalbime çakılmış.
*
Bağır ey ozan, korkmayan sesinle,
Eyleme katıl en hür hevesinle,
Diril yeniden o gür nefesinle,
Yalnız yürüme sırrın perdesiyle.
*
Bütün gemiler gömülmüş sulara,
Umut can vermiş ıssız kuytulara,
Korku gizlenmiş o karanlıklara,
Bir ışık sızmaz derin uykulara.
*
Eski putları devirdik inatla,
Kara bulutu dağıttık tokatla,
Göğe yükseldik en kutlu kanatla,
Zaman ayıldı yepyeni sanatla.
*
Kanlı zinciri kırmış bak düşünür,
Özgürlük için ölümle yürünür,
Gerçek isyanlar ateşe bürünür,
Köle olanlar toprakta sürünür.
*
Tufan gelse de yıkılmaz direniş,
Ruhumda koptu derin bir titreyiş,
Sonsuzluğa dek sürer bu serzeniş,
Başlar yakında muazzam diriliş.