Muamma Âlem Şiiri - Enver Emrah Şenyiğit

İstanbul'um...Hudutları muamma bir âlem
Peygamber müjdem, sessiz çığlığım, tek kelimem...

Tarih der:Payitaht-ı cihansın ebed müddet,
Anlayamamak seni sonu gelmez nedamet.

Yok bu dünyada emsalin, bulunmaz sana denk
Keşke dedirten eslem-i şehir: Fatih'in tek.

Topkapı'n,Üsküdar'ın hâlâ dimdik, nevcivan
Yok akrep, yok yelkovan; zamandan hızlı zaman!

İsnat etme İstanbul'a huysuzluk,arsızlık
Değerini bilen yok,sâdır olmuş bir hamlık.

Çamlıca'da manzara, cennetten bir pencere
Alır da götürür zaman-mekân ötesine...

Efendi'n bir başka güzel,Türkçe'n mihenk taşı
Hani? Dersin şaşkın: Olmaz mı bu şehrin kışı?

Boğazın serin suyu gönlümde yankılanır,
Cadde-i Kebir her gece insanla donanır.

Kanlıca'nın yoğurdu,Üsküdar'ın kulesi
Yürürken duyuyorum tarihin sükût sesi...

Adadaki bisiklet gıcır gıcır dört teker
Bir lahza silüetin,koca bir ömre değer.

Sultanahmet,Beyazıt tek nefeslik bir hayat
Tek bir yemi güvercinin gönüldeki şefkat.

Öyle bir hayat yaşat ki bana İstanbul'um,
O zaman sana hep amade,sana hep kulum...