Ne garip şey şu yaşamak,
bakıyorumda insanlara
kimi çocuğuna
bir lokma ekmek götürmek için
madende ölüm kovalıyor.
Kimi şerefsizler ise
onların rızkını elinden alıyor.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




doğru söze ne denir ki..... tebrikler.....
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta