Motor Türküsü Şiiri - Murphy Cooper

Şimdi yeniden binsem motora,
sen de hiç konuşmadan gelsen,
serçe kadar hafif konsan arkama.
Kollarını göğe açsan,
gülüşün ürkütmese kuşları.
Avuçlarından susam taneleri dökülse toprağa;
hem kuşlar doysa,
hem içimizde eksik kalan çocuk.
Rüzgâr yüzüne vursa,
ben yolun sesini unutsam.
Sen sırtıma usulca sarılsan;
bazı yolculuklar var,
varılacak yer için değil,
bir omuza yaslanmak için yapılır.
Bulutlardan bir avuç su çalsak,
susuzluğumuzu gökyüzüyle gidersek.
Bir çamlığın gölgesinde dursak sonra;
bizden daha aç olana ekmeğimizi bölsek,
çünkü aşk biraz da
kendinden eksiltip çoğaltmaktır.
Yamaçlardan çiçek toplasak.
Motorun önüne iliştirsek hepsini.
Ama en çok sarı günebakan olsun;
çünkü sana en çok güneş yakışır,
motora da seni hatırlatan renk.
Ve akşam olunca
kimse sormasa nereye vardığımızı.
Çünkü bazı yolların adı yoktur sevgilim;
yalnızca sen vardırsın,
bir de sırtımda
kalbimin ritmine uyan ellerin.