Mor Çiçekler Şiiri - Seyrani Göl

Bazı akşamlar
yaylalara sis iner gibi
çöküyorsun içime.

Uzak dağların eteklerinde
mor çiçekler açıyor yine.
İnsan bakınca anlıyor;
bazı renkler
yalnız özleyenlerin kalbinde büyürmüş.

Rüzgâr geçiyor otların arasından,
senin sesine benzer bir şey kalıyor geride.
Ne tam hatırlayabiliyorum seni
ne de unutabiliyorum.

Bir kuş havalanıyor ansızın,
sessizlik ürküyor.
Ben hâlâ
bir zamanlar aynı göğe baktığımızı düşünüyorum.

Gece, ağır ağır konuyor pencereme.
Uzak obaların ışıkları
birer yıldız gibi sönüyor ovada.
İnsan bazen
yalnız bir hatıranın içinde üşüyor.

Ay değiyor dağların suskun yüzüne,
içimde eski bir yol açılıyor sonra.
Sanki biraz yürürsem
sesine rastlayacağım.

Ve gece olunca
ay ışığı vuruyor taşlara.
Sanki dünya değil de
hatıran aydınlanıyor yavaşça.
Mor çiçekler açıyor yine yaylalarda.

Bir dere akıyor gecenin içinden,
sularında kırılmış yıldızlar taşıyor.
Ben adını anınca
rüzgâr bile yavaşlıyor.
S.GÖL