Balkonda bi elimde kahve bi elimde çikolata
Her gece aynı mor çatılı evin ışığını izliyorum
Hala hayatı seven insanların olduğunu hatırlatıyor
O turuncu ışık yanarken sanki kalbim dalgalanıyor usuldan
Kol saatimden saniye kırıntıları ardı sıra akarken
Zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorum yine
Balkon demirine konan karganın sesiyle irkiliyorum
Sabah olmuş gün doğmaya başlamış yavaştan
Benim yabani kuşum her sabah olduğu gibi acıkmış olsa gerek ki
Çikolatamdan kalan son parçayı da alıp kaçıyor
Kahvem de çoktan bitmiş zaten
Üzerimde ki şalı düzeltip toparlanıyorum ufaktan
Tam yatağıma geçecekken son kez dönüp bakıyorum
Mor çatılı turuncu ışığı hiç sönmeyen eve
Tam o sırada pencerenin buğusuna ellerini dayayan bi çocuk görüyorum
Korkma güzel ruh biliyorum gitmediğini
Sen her şafak o balkonda üşümez sadece beklersin
Çünkü yaşayanlar unutur ama hayaletler terk etmez bildiği yeri
Diye fısıldıyor
Ellerimde hissetmediğim kahvem tenimde duymadığım sabah ayazıyla
Hep aynı geceye uyanan bir hayalet olarak gidiyorum
Ceren Oğuz
Kayıt Tarihi : 17.11.2026 01:25:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!