Monolog Şiiri - Gizem Çetinkaya

Gülümse bana ıslak gözlerle

Gözyaşların daha tam kurumadan

Kocaman gülümse

O zaman bileyim, iyisin

Her zaman olduğu gibi,

Acı çekerken gülecek kadar güçlüsün

Buz içinde titrerken,

Gözlerindeki alevi göreyim

Yavaşça ölürken,

Nasıl da yaşamak ister gibi çırpındığını

Kalkmaya çalıştığını göreyim,

Ayakların kopmuşken

Gülümse bana ıslak gözlerle

Kırayım, kanlar içinde kalsın ellerim

Ve çıkarayım seni bu acımasız aynadan