Yaşamak isteyip de yaşayamadıklarınızdır sizi hayattan uzaklaştıran. İçinizde büyüyen özlemleriniz ve gerçeğe dönüşmesi zor gözüken hayalleriniz. En son kimi sevmiştiniz? Siz kimden gitmiştiniz yâda size kim gelmişti. İçi dolu sorular ve bir o kadar içi boş hayata bakışlarınız. Sahi biz kimdik ve neyi eksik bırakmıştık tamamlanmazlığıyla... Şimdi yarım yaşıyoruz ve yarım seviyoruz. Bütün olmayı istedikçe, bölünüyoruz kendi içselliğimizle... Oysa bir bütün olmayı seçmiştik, yarım kalacağımızı hiç hesaba katmadan...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta