Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Servetin kadardır senin değerin!
Eğer paran yoksa neye yararsın!
O zaman beş para etmez ciğerin
Ha varsın ha yoksun külli zararsın

Can ciğer görünür, gözü parsada!

Mutluluğu Allah’tan başka şeye bağlayan
Peşinen kaybetmiştir asla huzur bulamaz!
En mutsuz kişi odur en çok odur ağlayan!
Ne yapsa bu dünyada muradını alamaz

Konumu, makamıyla övünen aldanmıştır

Gerekir!


Cumhur denen millet denen bu halksa
Her ferdine hürmet, tazim gerekir!
Dünya gıpta eder Türkler bir kalksa

Ne kadar yaşasan muradın olmaz
Boşuna yanarak, sönüp gidersin
Her gelen terk etti sana da kalmaz
Bir yolcu misali konup gidersin

Gıybet!

Gıybet çok kötü huydur fesatların işidir
Bunun da karşılığı cehennemde yanmaktır
Bunu yapan yamyamdan daha kötü kişidir
Felaketin büyüğü onu hafif sanmaktır!

Gizli kalsın

Sen yine de beni iyilerden san
Sinemde barınan “sır” gizli kalsın
Sevgi ile yâd et hüsnü-zanla an!
Bellekten arınan “kir” gizli kalsın!

Açık seçik izah etmek gerekir
Dinleyeni yormayasın hatibim
Arada bir mizah etmek gerekir
Hep yokuşa sarmayasın hatibim

Hasreti yazarken

Hasreti yazarken coşardı kalem
“Ah vatanım” deyip yandığım için
Dağılıp giderdi dert, keder, elem
Gurbeti muvakkat sandığım için!

Dünyamızın düzeni her gün altüst olurken
Beşeriyet dehşetle onun seyrine dalmış!
Maskeler kurtarmıyor insan zehir solurken
Duyarsız haller bizi daha çok derde salmış!

Ne güzel, ne rahat uyuyorduk biz
Keyfi yerindeydi, haramilerin!
Harfiyen her emre uyuyorduk biz
Gözü üründeydi, haramilerin!

Öyle büyük korku saklıyorlardı