Yavan ekmekle soğanı, katık edip yesen de,
Herkes yeni esvab giyerken, müstâmel giysen de,
Gecekondu evine çalı-çırpı götürsen de,
Muhtaç olma muhannete, minnet eyleme dostum!
Aslı bozuk, nesli bozukla sakın çıkma yola,
Binme aracına, sonra düşersin uçuruma,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta