Mevt-i Âlâ Şiiri - Aşık Şahı Kebir

Her insan ölür, bu hayat ebedi değil.
Ukbaya ruh götürürüz, cesedi değil.
Söver, sayar, bir köşeye sineriz amma,
Ölümü evvelden bize demedi değil.

Biliriz yarın koyup göçülür ukbaya,
Ara dur hele cânı cihanda bulmaya.
Gezer tozar, gamlanıp dağlanırız amma,
Yeter midir şu acundan içre susmaya.

Varlığımız bir yokluğumuz bir insana.
Varda yokda birdir sözüme inanana.
Yokluk benim adım varlık bedenim amma,
Kelamım verilir ehli imandan yana.

Cânı bulduk bedende cânana eyledik.
Cânanı bu hâl yolunda câna eyledik.
Görmek arzusu ağır basar idi amma,
Sükutu dile, sabrı kalbe bir eyledik.

Şu alemde bir tek nazlı yâri özledim.
Sıkı bir sarılmayı, varını özledim.
Zaman akar geçer, yürek bükülür amma,
Sözü gönülden, gözüne bakıp söyledim.

Âşık Şah-ı Kebir der ki mezar taşıma,
Sakın ola tarih yazma kabir başıma.
Her gelen geçen beni sorar belki amma,
Ulu yere değil, gömün dağın başına.

Âşık Şah-ı Kebir