Mevsimsiz gönül Şiiri - Mahmut Kasapoğlu

Sevmek değil, adını söylemek yangın,
Her hecesi bağrıma düşen bir kordur.
Bahar dedikleri gül açmış bir zindan,
Sensiz her çiçek, dalında solan nurdur.

Sabah ufkunda güneş olsa ne fayda,
Gözlerimde şafak, geceden de mordur.
Rüzgâr sen kokmazsa esmesi beyhude,
Kımıldayan her yaprak kuru yağmurdur.

Kader alnıma ayrılık mühürlemiş,
Zaman, sensizlikten örülmüş bir surdur.
Her geçen gün biraz daha eksilerek,
Ruhum, küllerine sığınan mağrurdur.

Kuş yuvaya döner, dalga kıyısına,
Ben dönemem; belki bu benim kusurdur.
Dünyanın bütün baharları toplansa,
Bakışın etmez; gerisi boş ömürdür.

Ey gönlümün ebedî, suskun sultanı,
Senin yokluğun bana ölümden zordur.
Bil ki mahşer kopsa, zaman durup kalsa,
Dilimdeki adın son duam, huzurdur.

Çünkü sensiz bahar bahar değil artık,
Gül kokusuz, bülbül dilsiz, bağ mahmurdur.
Sen varsan hayat bir cennet nefesidir,
Sen yoksan bu dünya mezardan da kördür.