Mete Tural Şiirleri - Şair Mete Tural

Her düşüşünde elinden 'Kırbaç',
Üşüşür O 'Köpek',
O 'Medeniyet' denen 'Aç',
O 'Alçak' çekip te bıçak,

Neden sonbaharda
Kimi yapraklar,
Birden döner sarıya,
Turuncuya, kızıla da
Kalır kimileri,
Kış yaklaşsa da

Karanlık bir oyunun içindeyiz,

Hem de kopkoyu.

Ne oyunu biz yazdık, ne de senaryoyu.

Nerdeyim ben,

bilen varsa söylesin?

Bir düşte mi, yoksa

Sudur aslolan, kaba bakılmaz,

Su olmayınca,

Tür tür, boy boy, biçim biçim,

Bir tarafta kuş

Bir tarafta motor

Bir tarafta su sesi

Ahh Gurbeti, ahh nedir senden çektiğim...

Bir türlü sana kendimi dinletemedim!

Kariyer basamaklarını tırmanarak, yükselerek

SEN AŞK SARHOŞU OLABİLİR MİSİN?

Bellek vermişler sana...cümle çiçeğin ismini bilecek,

Ama söyle Yapay Zeka, topladın mı kırlardan sen hiç

SEN ETME 

Ağa delik açıyor durmadan bizim ağa,
Aha bak balıklar...balıklar,
Saçılıyor ağdan bir sola, bir de sağa
Ula almış çoktan kendi ağını Ağa,

Her gün kuru fasulye yiyor diye

Saf sanmayın,

Saf saf bakmayın Gurbeti’ye.