Kimbilir Şiiri - Mete Tural

Ne iyi insan olacağım ne de kötü,
Üzülünce ağlayacağım yine,
Sevinince güleceğim neşe ile.

Bazen kâğıda, bazen boşluğa,
Ne varsa içimde dökeceğim.

Bazen nefsime yenilip
Zalim olacağım, gönüller yıkacağım;
Bazen de kırılacak gönlüm,
Mağdur da mazlum da ben olacağım.

Girebilirsem bir gönüle gireceğim,
Ama giremezsem eğer üzülmeyeceğim.

İster iyi desinler arkamdan,
İster kötü insan, aldırmayacağım.

Çıkarsa biri hayatımdan,
Gitme demeyeceğim;
Ardından hüzünle bakakalmayacağım.

Girmek isterse biri gönlüme,
Hoş geldin deyip buyur edeceğim.

Nasıl geliyorsa içimden, korkmadan,
Çekinmeden öyle olacağım.

Daha nefsimden çok emirler alacağım,
Belki bir gün ben ona emir vereceğim.

Ala vere, dala vere,
Sonunda kendimi tekrar bulacağım.

Biraz gayretle,
Belki bir kul bile olacağım.

Kimbilir, Allah ömür verir ise,
Bir mürşidin himmetiyle,
Belki ben bile
Ölmeden öleceğim...

Mete Tural / GURBETİ