Gece Nemi Şiiri - Faruk Yaşa

Ne tuhaf bir gece!
Bir abajurun ışığında atıyorum
imzamı altın oranlı girdabına.
Öyle ezberledim ki coğrafyanı,
gözüm kapalı tanırım seni ellerimle.
İpeksi haritan kalmış avuçlarımda,
kokunla sermest olup yok oldum vadilerinde.

Kayganlığının sesini duydum
ormanla kaplı yeryüzünde.
Nemli kanyonlarında dolaşsın ateşim;
kurur mu, yoksa daha da coşar mı şelale?

En daracık geçit bile genişler
gözlerinin büyüdüğü o ânda.
Kumpasım şaşmaz ölçüsünde, bilirsin;
bırakma kökünü, cevher damarlarında
gezinsin ellerin.

Mavi gözlerinin içindeki mutluluk
dudaklarından dökülsün.
Artezyenler gibi köpürsün akarsularım.
Yetmezse söyle,
coğrafyana yeniden yöneleyim.