Melek yüzlü prenses, nedir bu yalnızlıklar,
Tamam gel bir sabah vakti ve ya akşam...
Şehir aşikar, yer aşikar, ben zaten öyle
Sana kim gelme dedi, sana kim git dedi
Eğer gurur meselesi yaptıysam sana
Bile isteye bu acılara ikimizi saldıysam en adiyim.
Meskenlerde kaldım, çalıştığım yerlerde
Dostlarımın yanında kaldım, bazen sokakta
Sen üzülme diye anlatmadım, uykularım yoktu
Günlerim aydın değildi ama onurumla kaldım.
Onurum amacın içindi, ben saygı duydum kendime
Kalbini bana yorup, kendini üzme diye anlatmadım.
Şahit olmanı istemedimo şehirdeki halime
Varsa eğer bir gurur, işte benim başka bir gururum.
Çünkü ben sevdigim kadın güneşsiz kalabilirim.
Gündüzleri ve geceleri karıştırabilirim yürürken.
Olsun diyordum, izlerinin yokluğuna
O kedi, o gözlük, prenses...O kırmızılı rüya
Canın sağolsun...Kin tutan en adi neyse o
Kendin için yani; kendi payıma
Kin tutmadım ama bekledim, bekledim işte...
Uyayabilmek için bazen sığındım işte bir kaç kadehe,
o şehirde doğdum ama hep gözyaşımla yoğruldum.
Bu nasıl anlatalabilir ki, şahit olmamışsındır,
Başkasının hayatında denk gelemezsin...
Yaşamak değildi ama bir amaç içindi,
Güneş görmüyordum, ama bu benim gururum.
Gurur meselem; sana kavuşmak, seninle olmak,
Sonsuza dek senin kalbinde saklanmak sadece
Kayıt Tarihi : 16.11.2026 00:05:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.



