Aşkın kırıldığı yerden dağılıyor kalbim
Toplamaya çalıştıkça kanıyorum
Boğazımda düğümlenen sözlerim
Yutkuna yutkuna çeker giderim
İsyan etmem kadere
Yoruldum hasretini çekmekten
Sabahların bana doğmadığı gecelerden
Zaman nerde geçiyor bilmem
Bende demir atmış gittiğin günden
Cemre gibi gel,
aşkımın misafiri hoş geldin
kalbime yaşamayı sevdirdin
gözlerim gözlerini görünce
anladımki bende kalıp gitmeyeceksin
sen gönlümün misafirisin
Biz hep biz olduk değişmedik
Eğrilmedik bükülmedik boyun eğmedik
Acı söz söyleyip de kimseleri küstürmedik
Kalp kırıp da gönül incitmedik
Biz sokak çocuğuyuz
Varlığımız insan ruhumuzun hüsran
Farkımız yok hiç bir canlıdan
Açlığımız da olur susuzluğumuz da
Olmayınca dört duvarımız
Bana mutluluğun resmini çizer misin
Yemyeşil büyük bir bahçesi
İçinde rengarenk çiçekleri olan
Ilık bir rüzgarda hepsi dans ederken
Boşver koparsa kopsun inceldiği yerden
Bu kadar düşünme kara kara
Olmayınca olmuyormuş anla
mutlulugumun ve huzurumun adı sen
yaşamak çok güzel seni severken
gecemi gündüzümü kalbinde yaşarken
ölsemde gam yemem artık ben
başım hep omuzunda kalsın
Kucakla dostunu düşmanını
Niyetini et kes kurbanını
Doyur fakiri fukarayı
Bugün bayram unutma yoluna bakanı
Sor ananın babanın hatrını
Bu günlerde böyleyim
Biraz durgun, biraz suskun
Yüreğimde sönmeyen bir yangın
En çok da yorgunum
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!