Merdiven Şiiri - Gece Gözlü

MERDİVEN

Merdiven tutuşturdun elime,
öyle sıradan bir merdiven değildi bu;
bir ucunda sen vardın,
bir ucunda ben…
ve aramızdaki tek mesafe,
birbirimize duyduğumuz güvendi.

Göz göze geldik seninle,
dünya sustu o an.
Sanki bütün yollar
senin gözlerinde birleşti,
ben ilk kez bir adamın bakışında
kendime ait bir gökyüzü buldum.

Elimi tuttun…
Ben düşmekten korkmadım.
insan bazen
yükseklerden değil,
yanlış ellerden düşermiş.

Senin avuçların
yüreğime denk geldi sevgilim.
Bir basamak çıktım seninle,
bir basamak daha…
Her adımda biraz daha biz vardık,
sevda dediğin
aynı yere bakmak değilmiş,
aynı göğe güvenerek
yan yana yükselmekmiş.

Sen önden yürümedin,
beni arkanda bırakmadın.
Yanımda kaldın.
İşte ben en çok bunu sevdim sende;
hayatın merdivenlerinde
elimi tutarken
beni kendinden küçük görmedin.

Ben sana yaslanmadım,
sana güvendim.
Aradaki farkı
kalbim senden öğrendi.

Bak aşk,
birinin seni tutması değil yalnızca;
düşebileceğini bilirken
elini ona hiç düşünmeden bırakabilmekmiş.

Bu merdivenin basamakları
taştan değil, bizden yapılmış.
Her basamağında
bir bakışımız,
bir dokunuşumuz,
birbirimize söylediğimiz
sessizce büyüyen bir “biz” var.

ben,
sen elim elindeyken
yükseklerden korkmuyorum.
sen
beni düşmekten koruyan adam değil,
düşsem bile
ellerini açıp
beni yeniden göğe kaldıracağına
inandığım adamsın.

İşte benim sevdam sana;
bir uçurumun kenarında beklemek değil,
aynı merdivenden
kalbimizi birbirimize emanet edip
göğe doğru çıkmak…

Sen elimi tuttukça
ben bu hayata
bir basamak daha
sevgiyle çıkacağım.