Mera Davası Şiiri - Aydın Ahmet

Bereketli bu yıl, otlar diz boyu
Köy merası coşmuş, orman töbolsun
Dedim ki kuruyup gidecek zayi
Yoksa önlerine sermem töbolsun

Geçtiğimiz hafta, ayın dokuzu
Otlamaya saldım sarı öküzü
Düşürmüşüm meğer boka sakızı
Bir daha meraya varmam töbolsun

Hemen tanımışlar bizim tosunu
Çok görmüşler otu, iki yosunu
Attırırsa şu kafamın tasını
Kimseye danışıp, sormam töbolsun

Öğleyin dirgenle yayarken sapı
Usulca açıldı avluda kapı
Ulan Memet dedim, yuttuysan hapı
Orta yerde kaldı harman töbolsun

Toplanmış bir heyet köy odasına
Layıktır demişler dut sopasına
Vur diyordu muhtar, vur kafasına..!
Kıçımdan uydurup kurmam töbolsun

Varamadım o an işin farkına
Birden koptu filim, çıktı fırtına
Meşe sopasıyla elin sırtına
Gâvur olsa öyle vurmam töbolsun

Geçirdiler beni hepsi eline
Acıdım o anda kendi halime
Muhtar denen ırzı kırık zalime
O saatten sonra durmam töbolsun

Ne olmuş vardıysam kır merasına
El uzattık sanki köy parasına
Bir daha bu köyün bağ arasına
Halı da serseler girmem töbolsun

Rey zamanı muhtar gelir giderdi
Seninle ahbabız, hısımız derdi
Olsa da seçimde dağ gibi ardı
Bin oyum olsa da vermem töbolsun

Baktım nağra atıp yemin içene
Sin kafla ağzını açan açana
Ben cahil değilim, gelip geçene
Kızan köpek gibi ürmem töbolsun

İt ile puşt ile iş tutmayanın
Elin yumruğunu hiç tatmayanın
Ben zalim değilim hak etmeyenin
Öyle defterini dürmem töbolsun

Birden üç beş kişi yere serildi
Bir ona bir buna elim yoruldu
Bekçi ''etme'' dedi, bana sarıldı
Korkağa elimi sürmem töbolsun

Ne elçisi bitti ne de yağcısı
Barışın diyorlar ana, bacısı
Kolayca geçer mi kuyruk acısı
Ben tekin durana sarmam töbolsun